قدري بخند و ازرخ قمري نماي ما را!

شاعر : امير خسرو دهلوي

سخني بگوي و از لب شکري نماي مارا قدري بخند و ازرخ قمري نماي ما را!
سخن صدف رها کن گهري نماي مارا سخني چو گوهر تر صدف لب تو دارد
چو صبا خرامش کن کمري نماي مارا منم اندرين تمنا که بينم ازتو مويي
بکر شمه خنده‌يي زن سحرنماي مارا ز خيال طره‌ي تو چو شب ! ست روز عمرم
مگذر ز گفته‌ي خود گذري ماي ما را بزبان خويش گفتي که گذر کنم بکويت
بهمه جان چو خسرو دگري نماي مارا چو منت هزار عاشق بوداي صنم وليکن
با تو روزي در سخن بيند مرا نازنينا زين هوس مردم که خلق
زانکه کمان کس نداد دشمن کين توز را پير شدي گوژ پشت دل بکش از دست نفس
جمله فرامش کنند، يادکن آنروز را چون تو شدي ازميان از تو بروز دگر
از پي فردا مدار حاصل امروز را خود چو بديدي که رفت عمر بسان پرير
شد به هوا پر بسوخت مرغ شب آهنگ را دوش زياد رخت اشک جگر سوز من
هيچ نپرسند با زمنزل و فرسنگ را در طلب عاشقان گر قدم از سر کنند
بين که چه خوش ميکشد هجر از وکينه‌ها دل که ز دعواي صبر لاف همي زد کنون
اي مست محتسب کش حديست اين ستم را گر در شراب عشقم از تيغ ميزني حد
اي گنج شادماني اندازه ييست غم را گفتي که غم همي خور من خود خورم وليکن
تا بيشتر نبينم نسرين وارغوان را آن روي نازنين را يک‌دم بسوي من کن